ငါ့အိပ္ကပ္ထဲက ခုန္ခ်ထြက္ေျပးသြားတဲ ့ ဒီဇင္ဘာ

ငါ့အိပ္ကပ္ထဲက ခုန္ခ်ထြက္ေျပးသြားတဲ ့ ဒီဇင္ဘာ

ယူတတ္ရင္ ဒီဇင္ဘာဟာ သံေ၀ဂ

မေသြးရေသးတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့

ညိဳးငယ္ေနတဲ ့ သံေခ်းတက္ဒီဇင္ဘာ၊

ေကာက္ရိုးပံုထဲက်သြားတဲ့ အပ္ဟာ

ငါ့ရွာေနတဲ ့ ဒီဇင္ဘာလား။

တစ္ကိုယ္စာေႏြးရံုေလာင္စာနဲ ့

တစ္ခါေလ ေလၾကီးမိုးၾကီး ေအာ္ရယ္လိုက္ပံုက

“အေျခေနအရတဲ ့”။

သူ ့အတြက္ ပိုလွ်ံေနတဲ ့ ႏွင္းေတာင္

ငါတို့ေပၚကြက္ၾကားၾကဲ ေနတဲ ့ ဒီဇင္ဘာ..။

ဒီဇင္ဘာ ထဲ ဘာေတြစိမ့္၀င္ေနလဲ

ငါတို ့ဟာ ငါတို ့မပီသခဲ့ေတာ့

ေခတ္ဟာေခတ္ မပီသခဲ့ေတာ့

ငါတို ့ထဲမွာ ေခတ္ဟာ ရွိခ်င္မွ ရွိခဲ ့ေလေတာ့

ညဆိုတာလည္း

ဖြာလန္ၾကဲေနတဲ ့ ဂစ္တာတစ္လက္နဲ ့

အေပ်ာ္ဖတ္သက္သက္ၾကီးပါကြာ။

ဒီဇင္ဘာကို ဘယ္သူေတြပံုေျပာခဲ့လဲ

ေနေရာင္ျခည္ဆုိတာ ေနာက္က်ေလ့ရွိတတ္ေၾကာင္း၊

ေအာက္တိုဘာနဲ ့ညဘက္လမ္းတြဲမေလွ်ာက္သင့္ေၾကာင္း၊

ေခတ္ကာလ ေရာဂါဆန္းေတြၾကား

ဒီဇင္ဘာကိုယ္တိုင္ ေရးခ်ိဳးမမွားသင့္ေၾကာင္း၊

………………………………………………………

ပံုျပင္သံေတြနဲ ့ ဒီဇင္ဘာဟာ ေငြ ့ေငြ ့ေလးမိႈင္လို ့၊

ေနာက္ေက်ာကို ဓါးေထာက္

ခ်စ္လို ့စတာ ဆိုတဲ့ သားေခ်ာ့ေတးေတြၾကား

ဒီဇင္ဘာဟာ ကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။

ညီဇံလွ

သမီးျပန္ေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ…

သမီးျပန္ေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ…..

သံေယာဇဥ္ပုိ႔ကုန္ေတြေစ်းတက္တဲ႔ ေခတ္ပ်က္ၾကီးမွာ

အေမနဲ႔သမီးရဲ႕ လမ္းသြားလမ္းလာက

ကိုရီးယားကားထဲကလုိလြဲတယ္။

အေမရိကန္စစ္ပြဲေတြလုိ ၾကမ္းတယ္။

သတင္းစာေတြလုိ လိမ္တယ္။

ရွဴနာရွဳိက္ကုန္းအေမကုိပစ္

ေလာကဓံအနာဂတ္ကိုထစ္ဖုိ႔

ေရႊေတြနဲ႔အသစ္တည္တဲ႔ ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ေဟာက္ပက္ဆီ

ေတာစီးကြ်မ္းက်င္ခဲ႔ရတယ္။

အေမရယ္၊

သမီးတကယ္မေပ်ာ္ခဲ႔ပါဘူး

ေလွာ္ရမယ္႔တာဝန္ေတြကို ေက်ခ်င္လုိ႔သာ

ဒီေရဒီေလမွာ သမီးဆန္တက္ေနရတာပါ….။

ဆႏၵေတြျခံဳေစာင္လႊမ္းထားလုိ႔

မာန္မာေတြကုန္ေအာင္ကြ်မ္းမသြားေသးတုန္းေတာ႔

သမီးလမ္းဟာေခ်ာလုိ႔ ေမာလုိ႔ေပါ႔

အဲဒီတုန္းတည္းက

အေမကေတာ႔ ျပံဳးျပံဳးေလးႏွဳတ္ဆက္တယ္

ေအးေအးေလး ဖုန္းေျဖတယ္။

ညင္ညင္သာသာ ဆံုးမတယ္။

အခု..ေဝး ေဝး ေဝး ေဝး…..

သမီးေလ ေဝးတာေတြမ်ားလြန္းလုိ႔

အေမနဲ႔ေတာ႔ နီးခ်င္လာတယ္….။

သိလားအေမရယ္

အေမစာသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ေျမကလည္း

အေမ႔အျပစ္မဟုတ္ေပမယ္႔

လူမုိက္နဲ႔ လူတံုးေတြဘဲထြက္ခဲ႔တယ္။

အဲဒီထဲမွာ သမီးလည္းမခြ်န္ျမခဲ႔ရဘူး။

အခုလည္း လူးလားကူးခတ္ေနဆဲပါ။

မေတာက္တေခါက္လမ္းေတြေပၚကေန၊

ဒဏ္ရာေတြကို စာစီျပီး၊

ပညာတတ္ေခတ္ၾကီးရဲ႔

မီးစာရဲရဲ ဆီက်ဲက်ဲၾကမ္းတမ္းမွဳေတြကေန၊

အေမ႔ေမတၱာတံစက္ျမိတ္ေလးဆီ၊

တစ္ေန႔တစ္ေခါက္ မွန္မွန္ျပန္မေရာက္ႏုိင္ေတာ႔တဲ႔ ဘဝမွာ၊

အခုလုိဘဲ အိပ္မက္ေတြနဲ႔

သမီးျပန္ျပန္ေရာက္တတ္ခဲ႔ပါျပီ ေမေမ…။

(စိမ္းခက္စုိး)

ဒီဇင္ဘာ ၁၉၊ ၂၀၀၉။

နံက္ ၉း၃၀နာရီ